NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
POLICJA
Wiele lat temu zginął tu ktoś inny.
To nie Joker?
- Co ty mówisz? - Tak długo był spokój.
Znowu się zaczyna?
ZAKAZ WSTĘPU POLICJA
Proszę odejść.
KOBIETA Z BRANSOLETKĄ Z GERMANU
Co się dzieje?
- Otwierają kwiaciarnię. - Kwiaciarnię?
Po co wśród knajpek kwiaciarnia?
KAMELIA
Ciekawe, czy się utrzymają.
Nowi nie mają łatwo w Ongsan.
Widziałyście właściciela?
Co? Uważacie, że jest ładna?
- A skąd. - W życiu.
Zamknij usta.
Ja to wezmę.
Dziękuję.
Ma dziecko.
Pewnie dopiero wyszła za mąż.
- Urocza młoda mama. - Tak, wydaje się miła.
- Wybierasz się dokądś? - Dzień dobry.
- Klęła pod nosem, prawda? - Tak.
- Yong-sik pewnie znowu coś nabroił. - Na pewno.
Podobno został dźgnięty nożem.
- Do kuchni tędy? - Tak, jest z tyłu.
Z kranu leci rdzawa woda.
Magazyn na suszone owoce morza może i nie potrzebował okna,
ale teraz by się przydało, na przykład tam.
Cena to 800 000 wonów miesięcznie właśnie dlatego, że nie ma okien.
Ale trzeba by je zrobić, tu jest za ciemno.
Wynajmując taką przestrzeń za tak niską cenę, za renowacje
trzeba płacić z własnej kieszeni.
Jako lokatorka może pani zająć się tym sama.
Powiem pani coś o sobie. Uwielbiam samowystarczalnych lokatorów.
Rozumiem...
A tak przy okazji,
gdzie pani mąż?
Muszę z nim porozmawiać o rachunkach za media i o zlewie.
Pracuje w weekendy?
O naprawach wolałbym pomówić z mężczyzną...
Jestem samowystarczalna.
Słucham?
Może pan rozmawiać ze mną o wszystkim.
Co się stało?
Yong-sik znowu ma kłopoty?
- Pobił kogoś? - Masz go za zbira czy co?
Daj już spokój z tym ryżem.
Zrobiłabyś mi lepiej talizman.
W jakim celu?
Chcę to rzucić.
Biorę od 20 lat, to bardzo długo.
Mogę zrobić ci sto talizmanów,
ale przeznaczenia nie zmienią nawet szamani.
Gdyby Yong-sik urodził się za czasów królestwa Joseon,
wywróciłby je do góry nogami.
Zawsze mówiłaś, że urodziłby się wśród plebsu.
Chodziło mi o to, że Yong-sik dałby
tym arystokratycznym darmozjadom nauczkę.
O rany.
Czy jego los byłby inny,
gdybym nie wysłała go wtedy do banku,
by zapłacił rachunki?
Sprawdźmy rachunki z trzeciego i czwartego kwartału.
Marynowane Kraby Baekdu.
Tak, gdzie?
Na posterunku?
Yong-sik tam jest?
Co? Bank?
Z tobą zawsze są jakieś kłopoty.
Mówią o tym w telewizji.
Gdy uzbrojony napastnik zagroził pracownikom banku bronią,
dzielny cywil zaatakował go, usiłując go unieszkodliwić.
Posłużył się pojemnikiem na żywność.
Mimo śmiertelnego niebezpieczeństwa
bez zawahania zaryzykował własne życie.
Napastnik skierował w jego stronę broń...
Zostałeś bohaterem Ongsan czy co?
Spakowałam ci lunch, żebyś miał co zjeść,
a nie żebyś bił nim rabusia.
Mam zapłacić za dentystę faceta, który napadł na bank?
To było nadmierne użycie siły, może nawet pogwałcenie praw człowieka.
Nie widzi pan, że jest w szkolnym mundurku?
Jak rabuś może żądać rekompensaty
od nastolatka, który go powstrzymał?
Mimo że pani syn ma dopiero 17 lat...
Wiem, że to przestępca,
ale proszę na niego spojrzeć. Proszę spojrzeć mu w oczy.
Na pewno widział, że mój syn trzyma ten pojemnik,
więc powinien być ostrożniejszy.
Czemu dał nastolatkowi wybić sobie zęby, skoro miał broń?
I czemu mam płacić za jego dentystę?
Czemu to jesz, durniu?
- Jestem jedyną kobietą... - Mamo!
...w całym kraju, która musi zapłacić za implanty zębowe przestępcy.
- Zostaw! - Całe życie Yong-sika
jest wojną przeciwko zbrodni.
Proszę pana,
zgubił pan kluczyki?
Raz, sikając na ulicy, złapał złodzieja motocykli.
Przepraszam. Coś zobaczyłem.
Proszę wybaczyć.
Co?
Rety.
Czemu musiał dojrzeć złodzieja podczas jazdy taksówką?
Jednak ktoś był w domu. Dzwoniłem, ale nikt nie odbierał.
- Numer 401, tak? - Tak.
Przesyłka dla pana.
Ten pies ciągle szczeka.
Czemu w tym upale chodzi pan w rękawiczkach?
- To na pewno dla pana? - Tak.
Sekunda. Zapomniałem sprawdzić.
- Pan Kim... - Tak.
- Kim A-reum? - Tak.
- Co? - Co?
Co?
Szlag!
Pobił go ten młody człowiek...
Yong-sik, mógłbyś dzwonić na policję?
Jesteśmy po to, by pomóc.
Gdy tam wszedłem, zobaczyłem, jak ten mały gnojek wychodzi.
To dopiero wyczucie czasu.
Miałem złe przeczucia, jak tylko go zobaczyłem.
Nie taki znowu mały.
Aresztując takich jak on, używamy ostrej amunicji.
A ty łapiesz ich gołymi rękami.
Robisz z nas gamoni.
Pogrywasz sobie z nami?
Dostanę kolejną nagrodę?
W UZNANIU ZASŁUG PODZIĘKOWANIA
Kim zostanie Yong-sik?
Ale dlaczego?
243. CEREMONIA MIANOWANIA FUNKCJONARIUSZY POLICJI
Ja tylko...
złapałem go, bo go zobaczyłem.
Co pan pomyślał, gdy zobaczył pan
zbiegłego skazańca?
Cóż...
Nic.
Widzi pan,
nie mam w zwyczaju
dużo myśleć.
Gdy widzę
przestępcę,
moje ciało reaguje automatycznie.
Gdy pan widzi przestępców?
Tak. Jak tylko ich zobaczę,
moje ciało automatycznie...
Boże, co za głupek. Po co w kółko powtarza to samo?
Czuję bulgotanie w piersi i moje ciało automatycznie...
Pewnie nie wiesz, czy powinnaś się cieszyć, czy nie,
ale najważniejsze, że jest urzędnikiem państwowym.
Gdyby nie to,
pewnie zrobiłby coś potwornie głupiego.
Zapukałem. Gdy drzwi się otworzyły...
Nie jesteś zajęty?
- Musisz mieć dużo wolnego czasu. - Wziąłem wolne.
Po co?
Chciałem uczestniczyć w tej historycznej chwili.
Mówią, że bąki nieuchronnie prowadzą do kupy.
- Czapkę miał tak... - Wiedziałem,
że ten dzień nadejdzie, gdy Yong-sik złapał rabusia
za pomocą pojemnika na lunch.
- Pomyślałem, że pewnie... - Cóż...
Nie zbliżaj się zbytnio do mojego syna.
- Jasne? - Patelnią...
Nalegał na pracę w Seulu,
twierdząc, że musi związać się z rodowitą seulką.
Dlatego się tam przeprowadził,
ale nadal nie ma żony. I na co mu były te szwy na ręce?
Po co rzucać się na faceta z nożem, gdy nie ma się nic do obrony?
Nie martw się.
Gdy pozna właściwą osobę, ona go utemperuje.
Dziewczyna?
Myślisz, że się ożeni?
Królik
pozna smoka.
To pewnie znaczy, że Yong-sik rozwinie skrzydła.
Pozna dziewczynę, która będzie uroczym królikiem.
Nie. Yong-sik pozna smoka.
Co? Powtórz.
Yong-sik jest królikiem.
Jesteś pijana?
To gdzie ten smok?
Na wschodzie.
A niech cię. Ciągle to powtarzasz.
Nawet nie wiem, gdzie jest wschód.
Tam. Tam jest wschód.
Przyszłam się przywitać.
Przyniosłam ciastka.
KAMELIA
Zgadzam się z tobą.
Zdecydowanie potrzebujesz okna.
Jak kwiaciarnia miałaby funkcjonować bez okien?
Będziesz sprzedawać głównie kamelie?
Kamelie...
Ciekawe, czy kwiaciarnia się tu utrzyma.
Oczywiście.
Co roku kupuję goździki.
Rany.
Właściwie to nie będzie kwiaciarnia.
Co?
- To bar. - Co?
Bar Kamelia.
Rozumiem.
Otwierasz z mężem pub?
Nie z mężem, sama.
Sama?
- A czym się zajmuje twój mąż? - Uszanuj jej prywatność.
Nie mam męża.
Nie masz męża?
Rozwiodłaś się? A może jesteś wdową?
Nigdy nie miałam męża.
Naprawdę?
Więc kto to taki?
Twój siostrzeniec?
Nie, to mój syn.
Poza małżeństwem też można mieć dziecko.
Czasem tak bywa.
Racja, tak bywa.
- Wpadajcie, kiedy macie ochotę. - Oczywiście.
Uwielbiam piwo.
Jak samotna matka może otwierać bar?
A jest jakieś prawo, które tego zakazuje?
W takim razie wdowy nie powinny sprzedawać marynowanych krabów.
Oprócz krabów sprzedaję też soju.
Pewnie mnie nie znosisz.
Nie to miałam na myśli.
Czy posiadanie męża to aż taki powód do dumy?
Tego nie powiedziałam.
Niepracujący mężowie są bezużyteczni w Ongsan.
Nadają się tylko na parkingowych.
Tutaj.
Lepszy taki niż żaden.
Ja tylko mówię, jak jest.
Chan-suk.
Chcę odzyskać swoje pieniądze.
Oddaj mi jak najszybciej.
Jak tylko będziesz mogła.
KAPUSTA
KAMELIA
Dziękuję.
Mogłabym kupić tylko połowę pudełka?
Słucham?
- Nieważne. - To nie kwiaciarnia.
Mężczyźni są bezużyteczni w Ongsan.
Umieją tylko wjeżdżać w zderzaki.
Seung-yeop, co robisz? Szykuj się do otwarcia restauracji.
MARYNOWANY KRAB U CÓREK
Szybko.
Po co mama w ogóle mnie urodziła,
skoro wszystko oddała swoim córkom?
Ile ananasów sprzedałeś?
Niewiele. Kilka.
MARYNOWANY KRAB
Czy to przepis, czy cała restauracja,
zawsze wszystko przekazują córkom albo synowym.
Kup po drodze kurczaka.
Tego pikantnego?
- Pół na pół. - Dobrze.
Gdy twoim szefem jest twoja żona, pracujesz przez całą dobę.
Idę!
Kto chciałby pić w restauracji
w której cały dzień pracuje, wąchając marynowane kraby?
Nie mamy nawet gdzie się odprężyć i napić.
Ale okazuje się, że to nie kwiaciarnia.
KAMELIA
Czy ktoś nowy kiedyś utrzymał się w Ongsan?
Będę pod wrażeniem, jeśli wytrzyma trzy miesiące.
Radości i smutki mieszkańców Ongsan
pozwoliły Kamelii przetrwać sześć lat.
6 LAT PÓŹNIEJ
KAMELIA
O czym ty mówisz?
Mówiłem, jestem na pogrzebie.
Jak poszło? Nieźle.
PYCHA UWIELBIAM BOMBY Z SOJU
JĘZYK ANGIELSKI PODSTAWOWE SŁOWNICTWO
BIULETYN SZKOŁY PODSTAWOWEJ W ONGSAN
Wybrałaś już sobie angielskie imię?
Muszę iść na to spotkanie?
Wszystkie mamy tam będą.
A ty znowu nie pójdziesz?
Twój nauczyciel jest obcokrajowcem?
Mówi tylko po angielsku?
Jakie chcesz mieć angielskie imię?
Angielskie imię?
Diana.
Niech będzie Diana.
- Diana? - Tak.
Była królową Anglii.
Zaraz, była księżną czy królową?
W każdym razie była stylowa i elegancka.
- Tak wyglądała. - Chcesz wyglądać elegancko?
- Dongbaek! Możemy prosić o popcorn? - Oczywiście!
Miałeś poznać w Seulu swoją księżną Dianę,
ale zdegradowali cię, nim zdążyłeś to zrobić.
Czemu cię zdegradowali?
Przenieśli mnie, jasne?
Nie nazywajmy tego degradacją.
Bzdury.
Jesteś policjantem, po co go uderzyłeś?
I to przed kamerami?
- Proszę spojrzeć! - Tutaj!
- To prawda? - Choć kilka słów!
- Prosimy o komentarz. - Proszę!
- Jak się pan czuje? - Dlaczego zabił pan swoją dziewczynę?
Nie potrafiła się zachować.
Biłem ją, bo na to zasługiwała.
- Co się stało? - Czy on go uderzył?
Po prostu idź, gnojku.
Czy pan mnie uderzył?
Dlaczego?
Bo zasłużyłeś!
- Yong-sik! Przestań. - Spokojnie.
BRUTALNY MĘŻCZYZNA ZABIJA SWOJĄ DZIEWCZYNĘ
DOBRA ROBOTA, LUBIĘ TAKICH GLINIARZY
KARA: DEGRADACJA
Masz się za zawodnika MMA?
Nie żałuję, że dałem mu z kolana.
Jasne, jak uważasz.
Ale żałuję, że musiałem tu wrócić, nim zdążyłem poznać
moją seulską Dianę.
O co mu chodzi z tą księżną Dianą?
Moim ideałem
jest kobieta elegancka, pełna gracji i inteligentna.
Wiecie, o co chodzi.
Najprościej mówiąc,
musi wyglądać, jakby zawsze była w pierwszej piątce najlepszych uczniów.
O takiej kobiecie mówię.
Szukasz inteligencji?
Najlepiej kogoś z Seulu, a nie ze wsi.
Musi mieć w sobie to coś.
To czemu dałeś się przenieść, zanim z jakąkolwiek się związałeś?
Dziwne jest to,
że rodowite seulki to nie jedyne kobiety w mieście.
- Co? - A co dziwniejsze,
wszystkie, z którymi kręciłem, były ze wsi.
Co w tym dziwnego?
Wieśniak pozna drugiego wieśniaka.
O rany.
Pewnie nie powinienem mówić tego przy was,
ale wszyscy myślą,
że jestem z Seulu.
Jasne. Zorganizujmy przyjęcie powitalne.
W Ongsan też jest Diana.
Nie chodzę do barów z kobietami.
Skądże, to nie taki bar.
Jest pan z nią blisko?
Jesteśmy blisko...
jak przyjaciele.
- Przyjaciele? - Oczywiście.
Jest pan tu największą szychą, panie No.
Pewnie jako jedyny w Ongsan pija Chivas Regal.
Oczywiście.
Dongbaek. Jeszcze jedno Chivas.
I może jeszcze...
Masz orzeszki?
Więcej orzeszków?
Tak, są ze mną radni naszej dzielnicy,
więc proszę o orzeszki na koszt firmy.
Musicie być blisko, jeśli bierze pan na koszt firmy.
Orzeszki
kosztują 8000 wonów. Zaraz przyniosę.
Nieważne. Możesz odejść.
Myślałem, że się przyjaźnicie. Że jesteście blisko.
Proszę pana.
- Tak? - Czemu nazywa pan mamę „Kamelia”?
Tak nazywa się ten bar.
Mamę Jun-giego też nazywa pan „Krabem”,
a mamę Dae-seonga „Wieprzowiną”?
Co? Chwila.
To jak mam ją nazywać?
Jest tutaj szefową. Tak ją proszę nazywać.
Co? W porządku.
A jeśli znowu będzie się pan spoufalał,
nie dam panu darmowej dokładki chrupek.
Myślałem, że zagrozi mi pobiciem.
Jak taka poczciwa Dongbaek
mogła urodzić takiego mądralę?
Musiał wdać się w ojca.
W porządku, Ji-seon.
Jak ładnie jesz.
O tak. My...
Tak, robimy to razem. Często pomagam.
TWOJA PIĘKNA ŻONA, PANI KANG
KOCHAM CIĘ, MOJA JESSICO
No powiedz im.
Tak. Jest piękna.
Ale dzięki niej wiem, że piękny wygląd to nie wszystko.
Mam pozmywać?
Widzowie się skarżą,
że tylko udajesz, że jesz.
Musicie filmować, jak jemy?
Dość.
WYSYŁAM
#BODY CHECK, #NA_DIECIE, #ALE_PO_CIEŚCIE, #PANI_KANG_JONG-RYEOL
Jak możesz być takim egoistą?
Jeśli chcesz jeść makaron instant, zrób to, gdy pójdę do mamy.
Musisz jeść go teraz? I musiałeś dodawać jajka?
Muszę zjeść przed treningiem. Pozwól mi przynajmniej na to.
Jesteś totalnym egoistą.
Ja czy ty?
Jestem sportowcem.
Jak możesz zabraniać mi jeść w domu?
Jak chciałeś wspierającej żony, dlaczego ja?
Nie chcę wsparcia.
Po prostu pozwól mi sobie gotować.
Nie proszę o to ciebie.
Myślisz, że za ciebie wyszłam, by ci gotować?
Nie,
wyszłaś za mnie, żeby robić sobie zdjęcia.
Masz przejść z budynku 101 do 103. Nie potrzebujesz maski.
Nie jesteś aż tak sławna.
Nawet gwiazda z budynku 105 jej nie nosi.
Uprzedzaj mnie, gdy przychodzą kręcić.
Następnym razem się nie zgodzę.
Myślisz, że są głupi?
Już zauważyli, że razem nie mieszkamy.
Dlatego musisz się poprawić.
W czym? W udawaniu?
Jong-ryeol,
to ja, Jessica.
I co?
Jestem osobą publiczną.
Dlaczego?
Widziałeś znak fajki na moim profilu?
Mam 77 000 obserwujących.
Jasne, wrzucasz zdjęcia, jak jesz, śpisz i się myjesz.
Sam bym poobserwował.
I...
mogłabyś się ubrać?
Pewnie myślisz, że te getry są sexy,
ale wyglądasz w nich jak czarny lizak.
A co cię to obchodzi?
Nie rozbieram się dla ciebie, więc się nie wtrącaj.
Chyba że w twoich snach.
Naprawdę masz do zaoferowania tylko urodę, co?
Nic więcej.
Czemu to dziecko tyle ryczy?
„To dziecko”? To nie jest cudze dziecko.
Co?
Czemu życie jest takie ciężkie?
Czemu...
nadal czuję...
Tatuś nabroił.
Nabroił.
Co jest? Czemu znowu się dąsasz?
Co się stało?
Co?
Policja z Ongsan nie potrafiła złapać Jokera!
Obudźcie się!
- Obudźcie się! - Dobra robota.
Do widzenia.
Nie możemy tak żyć!
Co z nimi? Joker znowu kogoś zabił?
Obudźcie się!
- Joker od pięciu lat siedzi cicho. - Obudźcie się!
Ale film o tym zarobił dziesięć milionów.
Film?
Nie bądź żartem.
- Ach, ten. - Obudźcie się!
Teraz Ongsan słynie z krabów,
ale pięć, sześć lat temu zyskało złą sławę przez Jokera.
Obudźcie się!
Ceny ziemi w końcu zaczęły rosnąć
i dzięki krabom zaczęto nas postrzegać inaczej.
Po co było kręcić film
- o morderstwach w Ongsan? - Obudźcie się!
Ten film zaszkodzi moim krabom.
A co do tego mają kraby?
Jak może być takim egoistą?
A co z moimi krabami?
Reżyser tego filmu to palant.
Idiota żywi do nas jakąś urazę czy co?
Mamo. Nie używaj takich słów.
Właśnie.
Dlaczego do dziś nie złapali Jokera?
Racja. Czemu nie możecie złapać marnego zabójcy?
Może tak wygląda, ale nie jest marnym zabójcą.
Sam jego pseudonim to żart.
Joker.
Psychol zostawiał wiadomości przy swoich ofiarach.
„Nie bądź żartem”.
Co miał na myśli?
Po prostu pisał „Nie bądź żartem”.
Mam go złapać?
Nadal masz akta tej sprawy.
Przez nią cię zdegradowali.
Nie zdegradowali, a powtórnie mianowali.
Po co chcesz przeglądać te akta?
Mamo, to ja.
Zwalczam przestępczość, gdziekolwiek...
Zapomnij o tym. Idź na pole czosnku Yeong-sim.
Yeong-sim? Po co?
Dobra już.
- Włóż koszulę w spodnie, bo zachorujesz. - Umiem sam.
- Boże. - O rany.
To co znalazłeś w tym polu? Pieniądze?
- Ciało? - Jej suka
może oszczenić się lada dzień. Zajmij się tym.
Czemu mam się zajmować rodzącą suką?
Zaszła w ciążę z psem z fermy drobiu.
Musisz wykazać się bystrością i zdecydować, czy szczeniaki
należą do właściciela fermy, czy do Yeong-sim.
Bystrość jest tu bezużyteczna.
Co powiedziałeś?
Myślisz, że prawo własności Yeong-sim to żart?
Nieważne.
Skoro i tak mnie zdegradowali... Nie, powtórnie mianowali.
Zamierzam zająć się Jokerem.
Będziesz dalej tak gadał?
To nie czas na odkrywanie prawdy
o jakichś szczeniakach.
A na co?
By złapać Jokera,
musimy być jak gliny z serialu CSI.
Ty chcesz być jak z CSI?
Nawet nie w następnym życiu.
W każdym nowym mieście odwiedzam pewne miejsce.
Idź do Yeong-sim.
Chodzi o świątynię wiedzy o mieście, księgarnię. Gdzie jest?
Po co chcesz iść do księgarni?
Komendancie Byeon.
Henry Ward Beecher powiedział:
„Gdzie jest ludzka natura tak słaba jak w księgarni?”
A wiesz, czym się zajmował ten Henry coś tam?
Był wyższym bytem.
Mówił dużo mądrych rzeczy.
Powinieneś przestać rzucać cytatami
i kręcić się po księgarniach.
Dlaczego?
Dużo lepiej...
prezentujesz się,
gdy używasz siły, a nie mózgu.
Jak prawy i uczciwy człowiek.
Boże.
Niezręcznie mi o tym mówić.
Ludzie myślą, że studiowałem nauki humanistyczne.
Idź.
Idź do tej księgarni.
Mówię poważnie.
PSYCHOLOGIA KRYMINALNA
Nad...
I...
Szlag, jak tu prowadzić śledztwo?
Czy tak, jak mówił Henry,
księgarnia osłabiła moją naturę?
Czy gdybym poznał ją w sklepie z krabami,
coś by się zmieniło?
Nie,
szczerze mówiąc...
W PORZĄDKU
W porządku.
Oczarowała mnie...
tylko swoją urodą.
Nie wierzę, zboczeniec w księgarni.
Jej historyczne pierwsze słowa...
- Przepraszam. - W porządku.
...trafiły mnie strzałą Amora.
CIĄŻA I KARMIENIE PIERSIĄ
Przepraszam.
Moje historyczne pierwsze słowa to...
Jestem kawalerem.
Prawdziwym.
Koszula.
Mogło się zdarzyć.
To nie...
Nie w tym sensie.
- To jakiś wariat. - Przepraszam.
Zostawię je tutaj.
Tak.
KSIĘGARNIA W ONGSAN
To moja filozofia, więc słuchaj.
„Nie ma pieniędzy, nie ma obsługi”.
„Nie ma manier, nie ma obsługi”.
Jak płynnie mówi.
Ma szlaban na orzeszki.
No Gyu-tae już nigdy nie dostanie orzeszków.
Nie przyjmuj od niego rezerwacji.
HONG JA-YEONG KANCELARIA PRAWNA
Seung-yeop.
W centrum jest kancelaria, prawda?
A co? Znowu się w coś wpakowałeś?
Ktoś chce cię pozwać?
Jeśli czyta po angielsku,
pewnie studiowała za granicą.
Pozywa cię ktoś, kto studiował za granicą? Kang Pil-gu! Oczy na piłce!
Widziałem dziś pewną kobietę.
Ładna?
Ale to nie moja liga.
Ładna?
Jest prawniczką.
Prawniczką?
Ładna prawniczka?
Chyba poznałem prawdziwą księżną Dianę.
Pozywa cię księżna Diana?
KAMELIA, DONGBAEK
ADWOKAT HONG JA-YEONG
Nie chciałam tu przychodzić,
ale pan No nie odbiera telefonu
i nie chce mi oddać pieniędzy.
To pewnie Dongbaek.
Nie ma pani
zmarszczek wokół oczu.
Słucham?
3 DNI WCZEŚNIEJ
Zużywasz tego całe góry.
Ten był najdroższy i najmniejszy.
To wszystko?
- Co? - To wszystko?
Mój Boże.
Miałem ci kupić torebkę?
NIE NA SPRZEDAŻ
KUP 100 ML I ODBIERZ 20 ML GRATIS!
Pierwszy raz mąż kupił mi krem pod oczy.
Ale opakowanie 100 ml dał komuś innemu,
a ja dostałam darmową próbkę.
Drużyna Doosan wygrywa w pierwszej połowie...
KAMELIA, DONGBAEK
„Dongbaek”.
Chyba wiem, kto dostał duży krem.
Kochanie.
Wiesz, w czym się specjalizuję?
W rozwodach.
I co? Chcesz rozwodu?
Moja praca polega na gromadzeniu
dowodów winy współmałżonków moich klientów.
Dowodem może być wszystko, od paragonów
po zapisy tras z nawigacji.
Po co mi to mówisz?
Na wypadek gdybyś zapomniał, czym się zajmuję.
No Gyu-tae to mój mąż.
Słucham?
Dzień dobry. Nigdy się nie poznałyśmy.
Rzadko poznaję lokatorów.
Oczywiście.
Gdybym wiedziała, przyniosłabym sok albo...
Nie umie pani dokończyć zdania?
Słucham?
Zauważyłam, że ma pani problem
z kończeniem zdań.
Naprawdę?
Nie wiedziałam, że...
Widzi pani? Znowu.
Znowu.
Przepraszam.
Uważa to pani za urocze.
Skądże znowu.
Ale...
Mój mąż często panią odwiedza, co?
Jakieś pięć razy w tygodniu.
Tak, cóż...
Powtarzam mu, że to niezdrowo tyle pić.
Poprosiłam go, żeby nie przychodził tak często.
A mimo to przychodzi?
Jak pani myśli, czemu?
Mam mu zabronić?
Nie, proszę być dla niego miłą.
Uśmiechać się i być wyrozumiałą.
W końcu to pani praca.
Proszę robić swoje.
No cóż...
nie mam obowiązku się uśmiechać.
Co tu robisz?
Porozmawiajmy na zewnątrz.
GRATULACJE
- Posłuchaj mnie. - O rany.
- Dziękuję. - Do pana No należy ziemia
od rynku aż do wybrzeża.
Tylko pięć budynków.
A mąż siostry jego kuzyna
i nasz komisarz to prawie rodzina.
O rany.
Jak to prawie rodzina?
To najbardziej wpływowy człowiek w tym mieście.
Jeśli będziesz w dobrych stosunkach z panem No,
będziesz miał tu dobre życie.
- Dziękuję. - Żaden problem.
Czyli ma pan własny biznes.
Oboje z żoną są specjalistami.
Nie mogę.
Ludzie nazywają nas parą specjalistów.
Żona jest adwokatem.
Adwokatem?
A pan No...
Wiecie, że mówią, że lekarze od oczu są najmądrzejsi?
Studiowanie ludzkich oczu
wymaga mnóstwa nauki i inteligencji.
Czyli jest pan...
Zgadza się, jestem optykiem.
Rozumiem.
Tak sobie myślę,
że tutejsi adwokaci
i ludzie z pokrewnych branż muszą się dobrze znać.
Pewnie się kolegują.
Dużo więcej niż kolegują.
Ludzie z Ongsan proszą moją żonę, by nadała imię ich jedynemu synowi.
No nie!
To najlepiej wykształcona osoba w okolicy.
To nie moje słowa. Ludzie tak mówią.
Mówią, że będzie doskonałą kolejną pierwszą damą.
Racja.
Pan No zostanie burmistrzem Ongsan.
To praktycznie polityk.
Wyprawiłbym przyjęcie powitalne nowemu sąsiadowi.
- O rety. - Nie trzeba, naprawdę.
Ale czy wypada politykowi stawiać alkohol gliniarzowi?
A niech mnie.
MARYNOWANE KRABY Z ONGSAN
Po co chodzi do publicznej łaźni, skoro nie ma męża?
- Dzień dobry. - Cześć.
Dongbaek, pewnie się cieszysz, że tak dobrze zarabiasz.
Słyszałam, że w twoim barze odbył się
zjazd absolwentów technikum.
Zrobili rezerwację w ostatniej chwili, więc miałam kupę roboty.
Nie wątpię.
Mieli przyjść do mnie.
Ale zabrałaś mi klientów.
Przepraszam.
Nie miałam takiego zamiaru.
Ciekawi mnie, czemu ludzie do ciebie przychodzą.
Znasz jakiś sekret udanego biznesu?
Mówią, że robię dobrą smażoną wieprzowinę.
Czyli moje marynowane kraby są niedobre?
Nie o to mi chodziło.
Dongbaek, trzeba żyć etycznie.
Nie wolno robić rzeczy, które mogłyby zawstydzić nasze dzieci.
NO GYU-TAE
Czemu nie przyjmuje rezerwacji, skoro nikogo nie ma?
Nie ma manier, nie ma obsługi.
Nie przyjmuje rezerwacji od pana Orzeszka.
Co? „Pana Orzeszka”?
Musi pan przestać podrywać Dongbaek.
I dać spokój z orzeszkami.
Powinna odczuwać lęk przed właścicielem lokalu.
Nieważne, kim pan jest.
Nie ma pan z nią szans.
To hipopotamica.
Czego mogłabyś nauczyć dziecko?
Nie wolno ich zawstydzać.
- Ja... - Tak?
Nie wstydzę się.
Co?
Nie zrobiłam niczego, czego mógłby wstydzić się mój syn.
Nie żyję w dostatku i wychowuję go bez ojca.
Zawsze tego żałowałam.
Ale się tego nie wstydzę.
Nie zrobiłam nic, czego miałabym się wstydzić.
Tylko ona nadal pracuje.
Pan No zorganizował to spotkanie,
by powitać cię w mieście.
Pozwól jej zachować twarz. Wykorzystaj tę okazję, by ją poznać.
Nie możemy spotkać się w restauracji?
Nie chcę iść do baru z hostessami.
To nie tego typu bar!
Nazwałeś ją królową Ongsan.
W przenośni.
Szczerze mówiąc,
chodzi o to,
że nie ma innych miejsc.
Zesrałeś się w gacie?
Gdzie możemy iść?
Może tu?
Ciekawe, czy mój los byłby inny,
gdyby nie ta dzielnica.
Rety.
Myślałem, że komendant żartował, mówiąc, że nie ma innych miejsc,
choć w Ongsan roi się od restauracji.
Chodźmy tutaj.
To restauracja jego szwagierki. Chciałbyś polewać szefowi
na oczach szwagierki?
Rozumiałem to, więc im odpuściłem.
Ale gdy zaproponowałem restaurację ze ślimakami,
okazało się, że prowadzi ją znajoma teściowej nowego.
Kiedyś żona pobiła go,
bo wspomniał tam po pijaku o pierwszej miłości.
Wszędzie pracuje czyjaś teściowa, szwagierka
albo najlepsza kumpela czyjejś żony.
Wszędzie są jacyś szpiedzy.
Kto chciałby pić w miejscu, w którym o wszystkim doniosą żonie?
Na to nie miałem odpowiedzi.
Wszedłem więc w oko cyklonu, sądząc, że ta dzielnica
nadal jest jednym, wielkim klanem.
Wszyscy mamy powody,
by tu przychodzić.
Co ty robisz?
To nasz teren neutralny.
KAMELIA
- Wchodźcie. - O rety.
Panie No. Już pan jest.
Polityk zawsze powinien czekać na urzędników państwowych.
Co za tandetne miejsce.
Jest pan gotowy na politykę.
- Siadajcie. - Usiądźmy.
- Siadajcie. - Jak interesy?
- Znakomicie. - Czemu to nie działa?
Na litość boską.
- O rany. - Hyang-mi.
Mogłaś nas pozabijać.
Można by uznać cię za terrorystkę.
Zostaw ją. Ona nie chce długo żyć.
Ci, którzy jedzą psie mięso, palą podgrzewany tytoń
i odstawiają alkohol, zawsze giną
w wypadkach samochodowych.
Poza tym i tak nie czeka mnie długie życie.
Dlatego żyję chwilą.
To ma być ta królowa Ongsan?
Ma dobre serce.
Tylko uważaj na swoją zapalniczkę.
- Co? - To kleptomanka.
Kleptomanka?
Nie kradnie drogich rzeczy.
Ale wkłada do kieszeni wszystko, co zobaczy.
Ale ma dobre serce.
Chcę do domu.
Nie masz rąk?
Myślałem, że chcesz mi nalać.
Tutaj to tak nie działa.
Nie o to mi chodziło. Przecież się do nas przysiadła.
Bo lubi się napić.
Ona robi, co chce, więc na nią nie zważaj.
Napije się i sobie pójdzie.
Pewnie dlatego nazywają ją królową Ongsan.
Bo robi, co chce.
To nie ona.
Może to nie duże miasto, ale też mamy standardy.
Jestem młodsza i ładniejsza od Dongbaek.
Pokaż dowód.
To Dongbaek jest Dianą z Ongsan.
„Dongbaek”?
Co masz dziś świeżego? Może jakieś ośmiorniczki?
Nie, ale mam świeżą kapustę. Polecam.
To jest Diana z Ongsan.
Piękna, co?
Królowa mojego serca okazała się królową Ongsan.
Hyang-mi, możemy porozmawiać?
Dobrze.
W porządku.
Dostajesz 8500 wonów za godzinę.
Nie płacę ci za siedzenie z klientami
i otwieranie im butelek, żebyś mogła sobie łyknąć.
Jesteś kelnerką.
A ciągle siadasz z klientami.
To nie tego rodzaju bar.
Dongbaek.
Po co mam pracować tu za 8500 wonów za godzinę,
skoro nie mogę nawet napić się darmowego alkoholu?
Dobra.
W PORZĄDKU
Moja wybranka nie jest adwokatem.
I nie mówi płynnie po angielsku.
Ale coś zrozumiałem.
Nie dlatego się w niej zakochałem.
Do głowy przychodziło mi tylko jedno.
Jest ładna.
Przepraszam.
Mieszkałaś kiedyś w mieście?
Zajęcia się skończyły. Kup po drodze pierożki.
Dobrze, zaraz będę.
Muszę się zbierać.
Daj mi orzeszki!
Orzeszki.
Zanim pójdziesz, daj mi darmowe orzeszki.
Ale orzeszki...
Kosztują 8000 wonów?
No powiedz to jeszcze raz, jeśli masz odwagę.
On ma jakąś obsesję na punkcie orzeszków.
Bądźmy szczerzy. Tylko ja w tym mieście
zamawiam tu mocny alkohol.
Tylko ja.
Tylko ja kupuję tu mocne alkohole i jestem właścicielem tego lokalu.
A ty nigdy nie chcesz dać mi darmowych orzeszków.
Wychodzę, panie No.
Muszę już iść.
Wypij chociaż pół kieliszka.
Nigdy nie przyjmujesz drinków ode mnie.
Panie No, jest pan pijany.
Dobra. Wiesz co?
Jak to wypijesz, do końca roku nie podwyższę ci czynszu.
Patrzysz na mnie z góry, co?
Dlaczego?
Bo nie jestem burmistrzem?
Dlaczego? Czemu patrzysz na mnie z góry?
- Jest pan pijany. - Wcale nie.
Proszę nie podwyższać czynszu.
Policja słyszała pana słowa.
Słodkie. Miałam ochotę się napić.
Dziękuję panu.
Widzisz?
Jak miło, gdy się uśmiechasz.
Myśl o mnie jak o przyjacielu z rodzinnego miasta.
Powinnaś czasem dać mi darmowe orzeszki,
napić się ze mną
i uśmiechnąć się od czasu do czasu. Czyż nie jest miło?
- Panie No. - Tak?
Ślimaki kosztują 15 000 wonów, smażona wieprzowina 12 000,
a muszle 8000.
Ale w cenie nie ma mojego uśmiechu ani pozwolenia na dotykanie mnie.
Co?
Ja tylko sprzedaję alkohol.
Jedyne, co może pan tu kupić,
to alkohol.
To wszystko.
KAMELIA
Wychodzimy.
Hej.
Zapłaciliście tylko 85 000 wonów, a mieliście do zapłaty 93 000.
Nie będę płacił za orzeszki.
Co pan ma z tymi orzeszkami?
Prosiłem ją o darmowe orzeszki.
Czemu każesz mi za nie płacić? Nie zapłacę.
Nie mogę.
- Rany. - Hyang-mi.
Dongbaek. Długo trzymam urazę.
Mogę zapłacić tyle. Bierzesz albo nie.
Dziękuję, panie No.
Do widzenia.
Panie No, za dużo pan wypił.
Do cholery. Przecież nie chodzi o orzeszki.
Zawsze płacę jej gotówką dla jej własnego dobra.
Gotówką, jasne?
Proszę nie być tak surowym. Ona tylko próbuje zarobić na życie.
Problemem nie są orzeszki. Problemem jest jej szczerość.
- Przepraszam. - Często bywam wredny
dla tych, których lubię.
Nigdy nie proponowałem jej nic zdrożnego.
Tylko przyjaźń.
- Przepraszam! - A ona jest dla mnie taka oschła.
Proszę o 8000 wonów.
No proszę. 8000 wonów.
Powinien pan jej zapłacić.
Jesteś pijany?
Co z tobą?
Nawet posterunkowy sobie pozwala,
od kiedy zobaczył, jak traktuje mnie Dongbaek.
Proszę nie wymyślać bzdur, tylko dać mi te 8000.
Nie mogę.
Nie dam ci tych pieniędzy.
Jeśli da mi pan 8000 wonów,
nic się nie stanie.
O rany, jakiś ty straszny.
A co zrobisz, jak ci ich nie dam?
No co zrobisz? Co?
- Proszę przestać. - Co zrobisz?
Wystarczy.
Nie zaciskaj pięści.
Co to za spojrzenie?
Zaciśnięta pięść, przygryzanie warg.
Chyba zaraz mi dołożysz. Proszę.
Uderz mnie. No proszę. Wal.
Uderz mnie!
Ty...
Co...
Oddaj mu to.
To kradzież.
Czy posterunkowy
ukradł właśnie portfel przyszłemu burmistrzowi?
Mój Boże.
Wracaj tu! On mnie okradł!
Hej! Ten facet mnie okradł!
Przepraszam, że tak późno.
Dobrze, kupię pierożki i wracam.
KAMELIA
Dongbaek!
Czekaj!
- To za orzeszki. - Co?
No Gyu-tae oddaje za orzeszki.
Dlaczego pan...
To twoje pieniądze.
Przyszedł pan mi je oddać?
Tak.
Dziękuję.
Ale dlaczego...
Jestem Hwang Yong-sik.
Rozumiem.
- Myślałem, że jesteś tylko ładna. - Co?
Myślałem, że jesteś tylko ładna.
Ale jesteś też bardzo fajna.
Ja?
Polubiłem cię, gdy usłyszałem,
jak mu nagadałaś o orzeszkach.
Dużo pan wypił?
Nie wiem, co teraz powiedzieć, ale...
- Mogę przyjść jutro? - Co?
Oczywiście.
Przyjdę jutro i pojutrze.
Co za dziwak.
Chyba...
będę przychodził codziennie.
Mogę? Zgadzasz się?
KAMELIA
KOCHAM TYLKO CIEBIE
POLICJA
Zawsze zastaje mnie pan w krępujących sytuacjach.
Proszę zająć się swoimi sprawami.
Podejmę kroki prawne!
Gdybym był jej stróżem, już by pan nie żył.
Zaczynasz interesować się swoim tatą?
- Nie bardzo. - Czemu
daje mu pan pieniądze na gry?
Dongbaek!
Masz pojęcie, w co pakuje się Hyang-mi?
Czasem sąsiedzi są dla mnie
zbyt złośliwi.
Zróbmy „to”.
Pozwolisz mi trzymać stronę twoją i Pil-gu?
Napisy: Agnieszka Putek